|
|
ELEŞTİRSEK, ELEŞTİRİLSEK…
Yaşadığım kente yüzlerce kilometre uzaklıktaki bu dernekten
bir dia gösterisi için aldığım ilk çağrıydı. Bu kente ilk kez gidecek
olmanın, o dernekteki fotoğraf severlerin önüne ilk kez çıkacak olmanın
verdiği heyecanla, gösterideki dialarımı yeniden gözden geçirdim. Karelerin
birçoğunu yeniden temizleyip, birçoğunun çerçevelerini yeniledim. Sıralamayı
defalarca yeniden düzenledim. Müziğe uygunluğunu sağlamak için, geçiş
zamanlarını defalarca denedim. Gösteri gününe kadar geçen haftalar içinde,
beynimde sürekli bu gösterinin yeni sunumu ile ilgili hazırlıklar yer aldı.
Gösteri günü yaklaştıkça heyecanım artıyor, kendimi gösteri sırasında
gelebilecek sorulara hazırlamaya çalışıyordum. Bu kentte olacağım zaman
içerisinde, profesyonel olarak yaptığım işimde aksaklıklar olmaması için,
haftalar öncesinden hazırlıklar, düzenlemeler yaptım. Sonunda o gün geldi.
Saatler süren uzun bir yolculuktan sonra, yaşamımda ilk kez geldiğim bu
kentin otogarında, dernek tarafından görevlendirilen genç arkadaş tarafından
karşılandım ve birlikte derneğe gittik. Artık gösteriye çok az bir zaman
kaldı. Her gösteri öncesi aynı heyecan, yine bütün bedenimi sardı. Gösteri
salonu fotoğraf severler tarafından dolmaya başladı. Gösteri salonundaki son
hazırlıklarımı da tamamladım. Artık hazırdım. Dernek yönetiminden bir
arkadaş sunuş konuşmasını yaptıktan sonra gösteri başladı. Kareler artarda
geçerken, ben de izleyicilerin tepkisini izlemeye çalışıyordum. Gösteri
boyunca da, gösteri sonrasında olabilecek söyleşiye kendimi hazırlamaya
çalışıyordum. Yaklaşık onbeş dakika süren gösteriden sonra alkışlamaları
keyifle izledim. Heyecan içinde gelecek soruları beklerken, bir kaç dakika
içinde salon bomboş kaldı, kalakaldım... Sadece, dernek yönetiminde görevli
birkaç arkadaş, tebrik edip, "ellerine sağlık, çok güzel olmuş" dediler.
Diaları topladıktan sonra, birlikte dernekten ayrılıp, birşeyler yedik.
Yemek sonrasında fotoğraf dünyasının genel sorunları üzerine sohbetler
ettik. Sonra yolculuk zamanım geldi ve otobüse binip, saatler süren bir
yolculuktan sonra geri döndüm. Yol boyunca, yaşadığım hayal kırıklığını
düşündüm. Oysa, yapacağımızı düşündüğüm söyleşide alacağım ipuçlarıyla, yeni
çalışmalarıma yön verecektim.
Ülkemizde otuzun üzerinde dernek, kulüp gibi fotoğraf topluluğu var. Her hafta bu topluluklarda, onlarca fotoğraf etkinliği düzenleniyor. Fotoğraf dünyasının içinde olduğum yıllar içinde onlarca kez dia gösterisi hazırlayıp sundum, belki yüzlerce kez dia gösterisi ve sergi izledim. Dia gösterileri ve sergilerde gözlemlediğim bir şey var; bir kaç dernek dışında, izleyenler gösteri ya da sergiden sonra, sunumu yapan kişiyi bir kaç sözcükle tebrik ettikten sonra, salonu terk edip çıkıyorlar. Eleştirmekten ve eleştirilmekten hoşlanmıyoruz. Oysa her gösteri, hem hazırlayan hem de izleyenler için bir eğitim semineri değil midir? Gösteriyi hazırlayan kişinin verdiği emek, sadece gösteri sunumu olan onbeş dakika için midir? Öyleyse bir şehirden başka bir şehre uzun yolculuklar yapmak neden? Fotoğrafları internette bir sayfaya yerleştirip, fotoğraf severlerin izlenimine sunabiliriz. Oysa amaç, o gösteriyi hazırlayan kişinin birikiminden yararlanmak, teknik bilgileri aktarmak, gösterinin eksikliklerini, ya da yanlışlıklarını birlikte düzeltmek değil midir? Eğer gösteriyi güzel bulduysanız, neden güzel? "Kötü" diyorsanız, neden kötü? Gösteri hangi amaçla düzenlenmişse, gösterideki kareler amacına uygun mu? Bunları tartışmak, fotoğrafa yeni başlayan fotoğraf severlerin de yoluna ışık tutacaktır. Böylece her iki taraf ta kazançlı çıkacaktır.
Bir kaç yıl önce, bir dia gösterisinde, fotoğrafların yeterli
olmadığını söyleyip eleştirdiğimde, gösteriyi hazırlayan kişi, "bunları
burada göstermek bir medeni cesarettir" diyerek tepki göstermişti. Işığın
zayıf, renklerin yetersiz, kompozisyonun bozuk olduğu bir kareyi, bir eğitim
seminerinde, eğitim amacıyla, yanlış fotoğrafa örnek olarak
kullanabilirsiniz. Ama, "derlemeler" adı altında yapılan bir gösteride,
yanlış bir kare olarak yer alacaktır. Ya da, aile fotoğrafları arasında yer
alması gereken minik, şirin kızınızın gazoz içerken çektiğiniz fotoğrafı,
belki bir reklam çalışmasında başarıyla kullanılabilir, ama "doğa" konulu
bir gösteride yer almamalıdır. Her dia gösterisinden sonra uzun uzun
söyleşiler yapıp tartışabilmeliyiz ki, bir sonraki çalışmamız daha başarılı
olabilsin. Yoksa, gösteri sonrasında "çok güzel olmuş, yüreğine sağlık"
diyerek, gösteri salonunu on dakika içinde boşaltmak, izleyene de,
izlettirene de hiç bir katkı sağlamayacaktır. Eleştirmekten ve
eleştirilmekten korkmadan, doğruya birlikte gidebilmeliyiz.
